Jarosław Grzędowicz - Pan Lodowego Ogrodu [recenzja]

Przyznaję, że zrobiłem to wbrew sobie, bo założyłem  że nie będę tutaj pisać recenzji książek fantastycznych. Może nie tyle fantastycznych (tak stricto), ale tych, które wydawcy zaliczają do fantastycznych . A czasami, zwłaszcza dzisiaj, tę cienką linię odnaleźć; co jest fantastyką, co horrorem, a co jeszcze  inną hybrydą w której są potwory, jest bardzo trudno. Niemniej, z pełną świadomością sięgnąłem po książkę Pan Lodowego Ogrodu, wiedząc, że nie jest to ani horror, lecz zmącona fantastyka. Bo coś mnie tknęło, coś się we mnie poruszyło. Zadziałała chyba machina ogromnej kampanii reklamowej, jaką uruchomiła Fabryka Słów i poddałem się tej ogólnej modzie na współczesną fantastykę z lubelskiego wydawnictwa. Uznałem, że skoro tyle się o tym mówi, tyle pisze, to może jednak warto spojrzeć na ten cykl, by samemu móc też wyrobić zdanie na ten temat.

Sięgnąwszy po książkę nie bardzo wiedziałem czego mam się spodziewać. Jak się okazuje, fabuła do najprostszych nie należy. Bo oto w długą i międzygalaktyczną (?) podróż wyrusza tajemniczy Drakkainen. Ma on za zadanie odnaleźć i ewakuować grupę zaginionych naukowców ze stacji badawczej. Jak się okazuje po wylądowaniu - stacja jest pusta i ani śladu po członkach ekipy. Drakkainen wyrusza w podróż pod nieznanym mu świecie, by dowiedzieć się czegoś więcej na temat tajemniczego wydarzenia w stacji. Co się tam stało? Kto zawinił? W jaki sposób i dlaczego nikt nie jest w stanie udzielić mu żadnej wskazówki, ani też podpowiedzi, co stało się z naukowcami. Wędrówka przez nowy świat okazuje się dla głównego bohatera nie lada wyzwaniem, poznając stopniowo świat - świat bardzo tajemniczy i zagadkowy - w którym nie wszystko jest takie proste, jakby się wydawało, będzie musiał on niejeden raz stawić czoła nieprzyjacielowi, udowodnić to, że nie jest wrogiem, czy też walczyć o swoje życie.

Powieść Pan Lodowego Ogrodu to utwór niejednoznaczny, ani nieprosty. Początkowo trudno jest się w całej tej ogromnej przestrzeni odnaleźć, i zrozumieć wszystko to, co się w nim dzieje. Ludzie, choć bliźniaczo podobni do ludzi z Ziemi, mają podobne potrzeby, podobne myśli. Rozumują i działają podobnie, choć na innych zasadach i postępują według innego kodeksu moralnego. Mimo to, choć podobni, są tak naprawdę inni. 

W międzyczasie mamy jeszcze jedną opowieść - o Filarze, młodym synu cesarza Amitrajów i Kirenenów. Jego losy są równie tajemnicze i nijak mają się do wątku z Drakkainena. 

Co łączy ze sobą te obie opowieści? Wydaje się, że odpowiedź na to pytanie kryją kolejne opasłe tomy.

Dużym plusem powieści jest bardzo konsekwentne trzymanie tajemniczego klimatu. Książka jest pewnym śladowym zapisem. Nie dosłownym, ale właśnie takim fragmentarycznym. Brak w niej bezpośrednich i rozbudowanych opisów, przez co mamy wrażenie, że... to nie pisarz, lecz my sami musimy stworzyć sobie ten świat. Sami wiele musimy sobie dopowiedzieć i narysować tę całą literacką przestrzeń.

Polecam.