Jack Reacher. Dawniej żandarm wojskowy, obecnie cień bez stałego miejsca zamieszkania, bez dokumentu ze zdjęciem, samochodu czy konta w banku. Pojawia się, by następnego dnia zniknąć bez słowa wyjaśnienia.
Pod palącym słońcem Texasu Jack spotyka na swojej drodze Carmen Greer - żonę bogatego właściciela pól naftowych. Czy można odmówić pomocy oszalałej ze strachu, pięknej kobiecie? Reacher zgadza się wystąpić w roli ochroniarza. Ale czy nieznajoma jest szczera, czy naprawdę była maltretowana przez męża, czy grozi jej śmiertelne niebezpieczeństwo? Inspirowana przez demony przeszłości spirala zacieśnia się coraz bardziej, ofiara staje się katem, kat zaś ofiarą. W poszukiwaniu prawdy Reacher jest zdany tylko na własny spryt i intuicję.
Czwarta z rzędu powieść o Reacherze to majstersztyk fabularnej konstrukcji, popisów mylenia tropów, śladów. Na totalnym, rozgrzanym przez słońce pustkowiu Jack spotyka kobietę (co pozwolę sobie powtórzyć), która miała go tylko podwieźć do najbliższego miasta. I tu pojawia się cały problem, który pogrąży Reachera w brudnych i nieprzyjemnych tajemnicach niezwykle nieufnej wobec wszystkich teksańskiej rodziny. A tam gdzie się uda będzie musiał się zmierzyć z obelgami, zakłamaniem, zbirami, a nawet... płatnymi zabójcami. To właśnie ta niespodziewana chwila, która zmieni jego poniekąd spokojne (już) życie zwykłego włóczęgi w pasmo nieprzewidzianych wydarzeń.
Co tu dużo mówić, świetna powieść. Rozgrzana do granic możliwości atmosfera nie tylko rozpalona poprzez szybkie tempo akcji (mimo kilkuset stron), ale i poprzez świetnie oddany klimat upalnego Teksasu. Duchota, lejący się z nieba żar, spocone ciała, gorące powietrze. To się po prostu czuje na sobie.
A do tego przekonujący bohaterowie, prawdziwi z krwi i kości, bez udawania, z historią, z rysem psychologicznym, ze swoimi problemami i naleciałościami. Oni są jak prawdziwi. Wyglądają tak jak powinni, zachowują się odpowiednio, mówią tak jak powinni. Niesamowity klimat małego amerykańskiego rancza, małych amerykańskich miast. Doskonałe!
Lee Child jest w tym mistrzem. Bardzo dobra powieść.
PS Czytanie jej w upalne dni jest jakimś bliżej nieokreślonym masochizmem. Ale takim, który daje satysfakcję najwyższej próby. No ale mamy zimę, więc co najwyżej tylko trochę nas rozgrzeje.
Lee Child jest w tym mistrzem. Bardzo dobra powieść.
PS Czytanie jej w upalne dni jest jakimś bliżej nieokreślonym masochizmem. Ale takim, który daje satysfakcję najwyższej próby. No ale mamy zimę, więc co najwyżej tylko trochę nas rozgrzeje.
Komentarze
Prześlij komentarz