Z książką Mariusza Czubaja miałem bliżej nieokreślone kłopoty. Podchodziłem do niej dwa razy, urywając czytanie za każdym razem już po pierwszym, enigmatycznym, ale i jednocześnie nudnym pierwszym rozdziale. Przełamałem się i przeczytałem ostatnio od razu całość, choć książka jest tak krótka, że samo czytanie zajęło mi chwilę. I cieszę się, że mam ją już za sobą.
Najnowsza powieść Mariusza Czubaja osadzona została w współczesnych warszawskich realiach. Warszawie modnej i bogatej. No a przede wszystkim próżnej. Marek Hłasko, człowiek do wynajęcia, rzekomo najlepszy specjalista w odnajdywaniu ludzi, młody i niby-zabawny, przyjmuje zlecenie od pewnego tajemniczego jegomościa. Ma odnaleźć Daniela Okońskiego, byłego dziennikarza i specjalistę od spraw marketingu politycznego, który po tym jak otrzymał zlecenie napisania biografii biznesmena, zniknął bez śladu. Hłasko zagłębia się w mętne wody polskiego biznesu i polityki. Ludzi bogatych, pustych wewnętrznie, pogubionych, i po uszy zamieszanych w rozmaite ciemne sprawy.
Książka Martwe popołudnie to nie jest lektura, którą zapamiętam na długie lata, czy nawet miesiące. To kryminał, w którym autor zgromadził całą fontannę zupełnie niepotrzebnych i średnio udanych żartów głównego bohatera, miniopowieści o modnym życiu w Warszawie, hipsterach, układach, narkotykach, a wszystko to wymieszane w popkulturowej papce, przez którą bohater - niczym przez filtr - widzi świat. I tak też go definiuje, jako nieustający ciąg skojarzeń i odwołań do ogromnej kultury współczesnej, jako czegoś, od czego nie potrafi się oderwać.
Marcin Hłasko, to taki polski odpowiednik Myrona Bolitara - głównego bohatera powieści Harlana Cobena, i chyba nie da się nie zauważyć, że Czubaj próbował się na nim wzorować (niestety ze średnim skutkiem). Podobieństwa widać gołym okiem - wiek, dowcip, podobny stosunek do życia, kobiet. Właściwie dzieli ich tylko miejsce, w którym mieszkają. No i efekt końcowy, czyli to, jacy są. Hłasko jest jedynie jego cieniem, kopią, która zawsze będzie gorsza.
I choć niby niczym wielkim ta powieść nie jest, jest bowiem zwyczajnym, przeciętnym kryminałem, to była w nim jedna rzecz (a może cały odłam fabuły), który mnie zaciekawił - odnosi się on do powojennej historii Polski.
Lekturę Martwego popołudnia porównałbym do oglądania meczu, w którym główną rozgrywkę próbuje umilić w czasie przerw mało ciekawy występ cheerleaderek z różowymi pomponami, bo mniej więcej tym dla mnie były wszystkie żarty Hłaski, jego opowieści, które nie miały związku z akcją. Przynajmniej takie odniosłem wrażenie, że ten czas, ten pusty czas między akcją, autor koniecznie chciał czymś uzupełnić, bym się nie nudził. I niby nie sam występ ich jest ważny (cheerleaderek), lecz piłka w grze, o czym wie każdy, to jednak nie da się tego przewinąć i trzeba patrzeć na tę średniej jakości próbę umilenia się do publiczności.
Komentarze
Prześlij komentarz