Przejdź do głównej zawartości

Ostatnią kartą jest śmierć - Anna Klejzerowicz [recenzja]

Ostatnią kartą jest śmierć to lekki i przyjemny kryminał, którego akcja rozgrywa się w nienazwanym, anonimowym niedużym polskim miasteczku. Trzydziestoletnia dziennikarka Weronika Daglewska czując się nie w pełni szczęśliwa, i czując niedosyt a wręcz jakiś brak w swoim życiu, postanawia skorzystać z usługi wróżki, by ta pomogła jej odczytać swoją przyszłość. Chce się dowiedzieć czy długo będzie musiała czekać na swojego ukochanego? Czy ten stan, niezbyt miły i przyjemny, trwać będzie wiecznie? Martwi się, że jej życie mija zbyt szybko, i nie tak jakby zapewne chciała, więc odczytanie swojej przyszłości z kart tarota, jak sądzi, jest dobrym pomysłem.
Wróżba okazała się średnio zadowalająca. Wręcz przeciwnie. Karty były bezlitosne. Weronikę czeka jakieś niebezpieczeństwo.
Po jakimś czasie Weronika dowiaduje się, że wróżka u której była, Semiramida, popełniła samobójstwo. Jej śmierć mocno wstrząsnęła młodą dziennikarką. Policja zamyka śledztwo uznając to za targnięcie się na własne życie. Ale czy tak było na pewno?
Dziewczyna postanawia na własną rękę dowiedzieć się co tak naprawdę było powodem jej śmierci. Co więcej, to sam mąż wróżki prosi o przysługę dziennikarkę, by ta jak najszybciej zbadała tę sprawę.
Każdy kolejny dzień przynosi niemałe niespodzianki. Okazuje się, że wokół osoby Semiramidy od dawna narastały konflikty, niejasności, a ona sama była dość nietypową osobą, która zdążyła narobić sobie wrogów.
Kryminał ten to lekka i przyjemna forma, przez którą jest w stanie przebrnąć absolutnie każdy, nawet ktoś, kto nie jest pasjonatem kryminałów. To łagodna wręcz historia ukazująca ludzkie słabości, cierpienia, żal, jak również komizm, przypadek i... miłość. Rzecz godna polecenia jako lektura uzupełniająca na nudny i długi wieczór.
Niestety książka nie jest pozbawiona wad. Pierwszą i najbardziej rażącą jest ubogość opisów, a więc wszystko to, co powieść powinna w sobie mieć. Praktycznie cała opowieść jest bardzo prostym i krótkim zapisem wydarzeń i dialogów. Nie ma niczego ponadto. Tym samym Ostatnią kartą jest śmierć bardziej zasługuje na miano czegoś z pogranicza noweli, a nie powieści. Krótka forma aż do przesady zdaje wysuwać się na plan pierwszy. Ów brak opisów – cóż... kogoś może cieszyć, bo czyta się błyskawicznie, mnie jednak trochę przeszkadzał. Brakowało mi w tej opowieści zbliżenia się i do postaci, do miejsc, do całego świata przedstawionego. Wolałbym poczuć je bardziej, obejrzeć, lepiej sobie wyobrazić. Niestety, musiałem się tutaj zadowolić wyłącznie swoją wyobraźnią. Co w rezultacie, rzecz jasna, ma swoje plusy i minusy.
Podsumowując, Ostatnią kartą jest śmierć to niewymagająca lektura dla każdego. To książka na jeden wieczór dla kogoś, kto ma ochotę oderwać się od codzienności, by zatopić się w kryminalnej opowieści. Bez zbytniego angażowania, bez gwarancji, że to literatura najwyższych lotów.

Komentarze

  1. Cyrysia16 maja 2014 22:42

    Zamierzam jutro wziąć się za lekturę tej książki i mam nadzieję, że nie będzie aż tak źle.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. strefagrozy25 maja 2014 13:43

      jestem ciekawy Twojej opinii. w sumie nie czytałem żadnej innej recenzji tej książki, więc chętnie zweryfikuje swój pogląd.

      Usuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

TESS GERRITSEN - SEKRET, KTÓREGO NIE ZDRADZĘ - RECENZJA

Kiedy dowiedziałem się, że moja ulubiona autorka kryminałów oraz thrillerów (w tym medycznych) napisała kolejną część z udziałem dwóch, fantastycznych bohaterek bostońskiej policji oraz specjalistkę z zakresu medycyny sądowej - niezastąpiony kobiecy duet - to pomyślałem, że muszę tę książkę przeczytać. Cóż, przeczytałem, zamknąłem ostatnią stronę, okładkę i... Jakie pojawiły się w mojej głowie myśli? Jane Rizzoli i Maura Isles w swoim życiu widziały niemal wszystko. Można by się spodziewać, że nic ich nie zaskoczy, a jednak tym razem miejsce zbrodni nie przypomina niczego, z czym kiedykolwiek miały do czynienia. Bez wątpienia leżąca na łóżku młoda kobieta jest martwa, choć na pierwszy rzut oka wygląda tak, jakby właśnie drzemała. Jest jednak drobny szczegół… Zabójca pokusił się o makabryczny żart, umieszczając gałki oczne ofiary na jej dłoni, co niepokojąco przypomina kadr rodem z produkowanych przez nią horrorów. Bardziej przerażające od samego widoku jest jednak to, że zapytana ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Cmętarz zwieżąt - Stephen King [recenzja]

Wydanie z 2009, i 2012 r. Niełatwo jest recenzować tytana horroru. Niełatwo dlatego, że można czasem popaść w banał, trywializacje, uproszczenia a czasami powtórzenia, które to - być możne - przed nami wielokrotnie już napisano. Niełatwo również z tego powodu, że King to kolos, który wymaga dokładnego i dogłębnego poznania jego dorobku, by móc go gruntownie ocenić i przerobić potem na jakąś w miarę sprawiedliwą ocenę.  Ale można oczywiście obrać inną drogę, mniej wymagającą - oceniać zdroworozsądkowo. Wystarczy na moment porzucić w kąt nazwisko (o ile tak się da) i spojrzeć na czytaną książkę jako na historię, którą ocenimy według własnych kryteriów, jakbyśmy kompletnie nie znali autora. Oceńmy po prostu czy się nam ona podoba czy nie, oceńmy całość jako historię dobrze lub źle napisanej p(g)rozy. A potem wydajmy sąd sprawiedliwy zgodnie z tym, czego doznaliśmy.  Smentarz dla zwierząt aka Cmętarz zwieżąt Louis Creed wraz z całą rodziną (żo...
3 komentarze
Czytaj więcej

Graham Masterton - Manitou [recenzja]

Wracamy do korzeni, czyli tam, gdzie ukształtowało się całe - jak się okaże później fantastyczne - pisarstwo Grahama Mastertona. Przyjrzyjmy się jego pierwszej powieści, która została wydana w 1975 i od razu wywołała zachwyt krytyków. Nie dziwne. To właśnie ona doskonale pokazuje i wyznacza niejako cały charakter pisarstwa Mastertona. Jego kolejne książki właśnie na takim schemacie będą się opierać. I jeżeli ktoś, kto chce rozpocząć przygodę z tym pisarzem zastanawia się od czego zacząć, to chyba nie muszę dodawać, że powinien właśnie od tej powieści.  Książkę Manitou po raz pierwszy czytałem około dziesięciu lat temu i wspominam tę lekturę bardzo dobrze. Książa zrobiła wówczas na mnie ogromne wrażenie. I to dzięki niej właśnie uznałem, że Masterton to pisarz, którego twórczość chcę poznać. To ona zawróciła mi tak mocno w głowie, że od tamtej pory Mastertona uważam za mistrza literatury grozy. Trochę subiektywnie i naiwnie, a może i przedwczesne ...
7 komentarzy
Czytaj więcej