21:37 - Mariusz Czubaj [recenzja]

Latem w niewielkim lesie pobliżu Centrum Olimpijskiego na warszawskim Żoliborzu zostały znalezione zwłoki dwóch młodych mężczyzn. Brutalnie zamordowani przez uduszenie mężczyźni to seminarzyści pobliskiego seminarium duchownego, które znajduje się nieopodal kościoła im. księdza Popiełuszki. Ofiary zginęły przez uduszenie, a zabójca pozostawił na ich głowach ślady szminki. Na głowie jednego z nich widniała liczba 21, drugiego – 37. Warszawska policja powołała od razu specjalną grupę do rozwiązania tajemniczej śmierci seminarzystów, do której to również został włączony katowicki specjalista od psychopatów i seryjnych morderców – Rudolf Heinz. Starszy i doświadczony śledczy, który nie dość że musi zmierzyć się z nowym, trudnym zadaniem, dodatkowo nieustannie zmaga się cały czas demonami przeszłości, jakie go prześladują. Sprawę i życie komplikuje mu dodatkowo niesforny syn, z który wplątał się w neonazistowskie działania. Heinz, początkowo wzbudzający nieufność wśród warszawskich policjantów, powoli, krok po kroku odkrywa mroczne tajemnice, które skrywa warszawskie seminarium. Będzie musiał dać sobie rady już nie tylko z brakiem poszanowania wśród współpracowników, lecz z niebezpiecznym i hermetycznym środowiskiem duchownych, które – jak się okaże – wcale nie należy do najświętszych.

Książka 21:37 to pierwsza powieść kryminalna otwierająca cykl z profilerem Rudolfem Heizem w roli głównej. Książka jest o tyle ciekawa że stanowi pewną nowość na rynku rodzimych kryminałów – Czubaj proponuje czytelnikom pokazanie na czym polega praca zawodowego profilera (no właśnie, na czym? co wiemy o zawodowym tworzeniu portretów psychologicznych zabójców, jakie czynniki bierze pod uwagę profiler tworząc portret? czy różni się ów zawód od tego, co znamy z zachodnich filmów?), pokazuje świat dotąd znany niewielu osobom, wnika głęboko w struktury działań rozmaitych (i też niezbyt nam znanych) komórek; stołecznej policji, seminarium duchownego etc.

21:37 to dobry i sprawnie napisany kryminał przez który można przebrnąć w jeden dzień, nie nudząc się ani na moment. Spora dawka dobrej nie tylko rozrywki, ale doskonałej analizy zachowań zabójców i innych psychopatów, urozmaicona dobrymi wątkami, z których jawi nam się świat gorzkiej prawdy o naszym społeczeństwie.