Drapieżcy, Graham Masterton [recenzja]

Zanim napisałem tę recenzję, sięgnąłem do sieci by spojrzeć co o książce piszą inni. Po pierwsze dlatego, że chciałem zweryfikować swoje odczucia co do przeczytanej powieści. Wiadomo, że nienasycenie czy niepewność jaką odczuwamy  powoduje w nas potrzebę uzupełnienia różnorakich braków. Po skończeniu Drapieżców poczułem właśnie owo nienasycenie, stąd moja potrzeba spojrzenia na innych, by się przekonać czy tylko ja mam wrażanie jakby czegoś autor nie dokończył, a być może jest do sąd zbiorowy nad Mastertonem i wszyscy zgadzamy się co do powieści. I co się okazało? Że jest to powszechny sąd zbiorowy i wiele osób podziela moje odczucia co do kilku ważnych rozwiązań fabularnych.

Ale do istoty: otóż skończyłem czytać powieść z pewnym wahaniem czy oby na pewno dobrze ją odczytałem, a nawet jeśli tak, to czy wszystko skończyło się tak jak powinno w klasycznej opowieści? Wydaje się więc, że zarówno moje obawy co do zakończenia są mocno dyskutowane, jak również – wielu czytelników i fanów Mastertona w pewnym sensie zawiodło się końcówką powieści. Oczywiście zdradzać finału nie mam zamiaru, jak również nie mam zamiaru wnikać nawet w ogólniki, a i tym samym, nie chcę pisać o co w ogóle chodzi.

Po drugie, od początku bohaterowie wydawali mi się sztuczni, lekko, a może wręcz zbyt lekko narysowani przez autora, jakby nie mieli własnych myśli, pogłębionych zachowań, jakby kierowała nimi wyłączenie potrzeba biologiczna, fizjologiczna, czy wręcz bezrefleksyjna. Czułem się, jakby niektóre sceny odgrywali nie dorośli ludzie, ale bezmyślne dzieci. A czy czytając powieść, zwłaszcza taka powieść, w której chodzi przecież o życie najbliższych, nie mamy poczucia potrzeby wejścia w osobę głównego bohatera i utożsamienia się z nim? Ale jak tu wejść w jego skórę, skoro często ganimy go w myślach za to, co robi. I jak robi.

Nakreślę w dwóch słowach fabułę, tradycyjnie opierając się na tym co napisał sam wydawca:

Fortyfoot House - zaniedbany wiktoriański sierociniec na wyspie Wight - kryje w sobie mroczną tajemnicę. Przed ponad stu laty zmarli tam w niewyjaśnionych okolicznościach wszyscy wychowankowie - sześćdziesięcioro dzieci. Okoliczni mieszkańcy nadal unikają rozmów na temat zabytkowego domostwa i omijają go z daleka. Coś podstępnego i przerażającego czai się w jego wnętrzu. David Williams, wychowujący samotnie siedmioletniego syna, podejmuje się dokonać remontu tajemniczego budynku. Wraz z nimi do domu wprowadza się piękna, młoda dziewczyna. W Fortyfoot House ma miejsce seria niezwykłych i zarazem tragicznych wydarzeń. Zbyt późno David odkrywa sekrety sumeryjskich bram czasu i prastarej cywilizacji, która panowała na Ziemi przed nastaniem człowieka i która chce z powrotem zająć jego miejsce...

Książka rozpoczyna się w doskonałym stylu, a inicjuje ją scena, w której główny bohater penetruje strych wspomnianego Fortyfoot House. Scena jak na mój gust niemal dokonała, bo pokazuje stopień grozy i strachu z jakim będziemy mieć do czynienia nieco później. Potem z każdą stroną robi się coraz ciekawiej, coraz mroczniej i coraz bardziej...

Główny bohater będzie musiał zmierzyć się z całą falą niewytłumaczalnych zjawisk, które przyjdzie mu zrozumieć dopiero wtedy, gdy odkryje jaką naprawdę nosi w sobie tajemnice ów sierociniec. Nim to się jednak stanie będziemy świadkami strasznych wydarzeń: począwszy od pojawiającego się i znikającego tajemniczego mężczyzny w meloniku, przez zmieniające się fotografie wiszące na ścianach, przez tajemnicze odgłosy dochodzące z wnętrza domu, po mrożące krew w żyłach sceny śmierci niektórych z mieszkańców niewielkiej miejscowości. 

By rozwiązań tajemnicę dziwnego miejsca, w którym podjął pracę główny bohater, będzie musiał on poznać historię i przeszłość mrocznego miejsca, jakim jest Fortyfoot House, ale  również zagłębić się w tajemne mity sumeryjskie jak również pokonać próg teraźniejszości i przenieść się w czasie...

Jest brutalnie, tajemniczo, a sama fabuła niezwykle ciekawa. Pomimo pewnych braków i niedociągnięć i tak dostajemy zręcznie napisany horror pełen odwołań do Lovecrafta (nie chcę zdradzać zbyt wiele). Na uwagę zasługują również doskonale napisane sceny erotyczne.